Ὁμιλία τῆς Α. Θ. Παναγιότητος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου κατά τήν Θείαν Λειτουργίαν ἐν τῷ Ἱερῷ Ναῷ Προφήτου Ἠλιού Σκουτάρεως, πρός τιμήν καί ἁγιασμόν τῶν Ἐντιμοτάτων Κοινοταρχῶν τῆς Ἐπαρχίας Χαλκηδόνος

Ἱερώτατε Μητροπολῖτα Χαλκηδόνος κ. Ἀθανάσιε, Ἱερώτατοι ἅγιοι ἀδελφοί, Ἐξοχώτατε κ. Γενικέ Πρόξενε, Ἐντιμολογιώτατοι Ἄρχοντες τοῦ Θρόνου, Ἐντιμότατοι Πρόεδροι καί μέλη τῶν Κοινοτικῶν Ἐφοροεπιτροπῶν
Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,
"Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγώ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ, ἀξίως περιπατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε, μετά πάσης ταπεινοφροσύνης καί πρᾳότητος, μετά μακροθυμίας, ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ, σπουδάζοντες τηρεῖν τήν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης. Ἕν σῶμα καί ἕν Πνεῦμα, καθώς καί ἐκλήθητε ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν·" (Ἐφεσ. δ’, 1-4).
Χρησιμοποιοῦντες τά κατάλληλα, ὡς θεωροῦμεν, λόγια τοῦ σημερινοῦ Ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος, ἀπευθυνόμεθα κυρίως πρός ὑμᾶς, τόν φιλόθεον κλῆρον καί τόν εὐσεβῆ λαόν, ὁ Πατριάρχης τοῦ Γένους, ἔχοντες συνείδησιν τῆς σπουδαίας καί ὑψηλῆς ἀποστολῆς τοῦ Ποιμένος διά τήν ὀρθήν καθοδήγησιν τοῦ ἐμπεπιστευμένου εἰς αὐτόν ποιμνίου. Αἱ ὑποθέσεις τῆς Ἐκκλησίας χαρακτηρίζονται ὑπό πολλῶν ὡς ἱεραί. Καί εἶναι πράγματι ἱεραί αἱ ὑποθέσεις αὐταί, καθώς πᾶν τό ἀφορῶν εἰς τήν ὑπό τοῦ Κυρίου ἱδρυθεῖσαν Ἐκκλησίαν ἀποτελεῖ αὐθεντικῶς διακονίαν τοῦ ἰδίου τοῦ Δημιουργοῦ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ.
Συνεπῶς, πᾶσα διακονία εἰς τόν χῶρον τῆς Ἐκκλησίας, ὅσονδήποτε ἀσήμαντος καί ἄν ἀντιμετωπίζεται ὑπό τῆς σκέψεως τοῦ κόσμου, ἀποτελεῖ προσφοράν μοναδικήν καί ἀνεπανάληπτον, ἀφοῦ εἰς τήν Ἐκκλησίαν δέν ὑπολογίζεται τό ποσόν, ἡ ποσότης, τῆς διακονίας τόσον, ὅσον ἡ ποιότης αὐτῆς, ἀλλά καί ἡ διάθεσις μέ τήν ὁποίαν αὐτή προσφέρεται πρός τόν συνάνθρωπον καί διά τοῦ συνανθρώπου πρός τόν Τριαδικόν Θεόν.
Διά τοῦτο κρίνομεν ὅτι ὀρθῶς ἐθεσπίσθη ἡ σύναξις αὐτή κατά τήν εὐχαριστιακήν σύναξιν τῆς Θείας Λειτουργίας πρός τιμήν τῶν Ἐφοροεπιτρόπων τῶν Ρωμαίηκων Κοινοτήτων, ἀρχικῶς τῆς Μητροπόλεως Χαλκηδόνος, καί ἐν συνεχείᾳ ὅλων τῶν τῆς Πόλεως καί τῶν παρακειμένων αὐτῇ Ἱερῶν Μητροπόλεων. Εἶναι πολύτιμον νά εὑρισκώμεθα ἀπό κοινοῦ, ὁ Πατριάρχης, οἱ Ποιμενάρχαι καί οἱ διακονοῦντες καί οἱ ἔχοντες τήν διοικητικήν εὐθύνην τῶν Κοινοτήτων μας, καθώς ἔχομεν ἕνα κοινόν σκοπόν, τήν διακονίαν ὅσον τό δυνατόν καλίτερον τῆς Ρωμηοσύνης, τοῦ εὐσεβοῦς ἡμῶν Γένους, καί τήν συνέχισιν τῆς πορείας του ἐν χρόνῳ, εἰς τήν ἱστορικήν μας κοιτίδα, εἰς τήν ὁποίαν, σημειωτέον, δέν εἴμεθα ἀπόδημοι ἀλλά ἔνδημοι καί τῶν ἐνδημούντων παλαιότεροι.
Ἐξ αὐτοῦ ἔχομεν τήν ἱεράν ὑποχρέωσιν νά διαχειριζώμεθα αὐτάς τάς ὑποθέσεις τῆς Ἐκκλησίας μέ τό πνεῦμα αὐτῆς καί ὄχι μέ τό ἴδιον θέλημά μας. Ἐκείνη ἀνέδειξεν ἡμᾶς καί ὄχι ἡμεῖς Ἐκείνην. Ἐάν σήμερον, μέ τήν Χάριν τοῦ Θεοῦ, ἔχωμεν κάποιο ἄξίωμα ἤ καλύτερα, διακόνημα, τοῦτο συνέβη μέ τήν ἐπιλογήν καί συγκατάβασιν τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι, ἀσφαλῶς, κληρονομικῷ ἤ ἄλλῳ δικαιώματι. Ὑπό τό πρίσμα τῶν ἀνωτέρω, θεωρεῖται ἐπάναγκες νά συμπεριφερώμεθα, ἀναφορικῶς πρός τά ἀνατεθέντα εἰς ὅλους μας καθήκοντα, ἐπί τῇ βάσει τῶν ἐντολῶν τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἀποστόλων Του, διά τῶν ὁποίων καί συνεστήθη ἡ πρώτη διοικητική διάρθρωσις τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ διακονία μας εἶναι μία κλῆσις, εἰς τήν ὁποίαν ὀφείλομεν νά ἀνταποκριθῶμεν ἀξίως. Ὀφείλομεν νά διακονῶμεν μέ ταπείνωσιν, μέ πραότητα, μέ ὑπακοήν εἰς τάς προτροπάς τῶν πρωτευθύνων κληρικῶν, μέ ἐντιμότητα, μέ διαφάνειαν, μέ σύνεσιν, μέ πνεῦμα ἑνότητος καί εἰρήνης, μέ ὁμοψυχίαν καί ἀποφασιστικότητα, ἐνθυμούμενοι ὅτι ὑπηρετοῦμεν ἕνα καί τόν αὐτόν σκοπόν καί ὄχι ἀλλότριον.
Ὁ ποιμαινόμενος καί διακονούμενος λαός τοῦ Θεοῦ ἀναμένει ἀπό ἡμᾶς χρηστήν διοίκησιν τῶν ὑποθέσεων τῆς Ἐκκλησίας. Ἀναμένει ἔργα ἀγάπης καί εὐποιΐας, ἀναμένει τήν συντήρησιν καί ἀνακαίνισιν τῶν ἱερῶν Ναῶν καί τῶν κοινοτικῶν κτισμάτων, ἀναμένει τήν λελογισμένην διαχείρισιν τῆς περιουσίας των, ἀναμένει πρωτοποριακά βήματα, ἑδραζόμενα πάντοτε ἐπί τῆς πολυτίμου παραδόσεως τοῦ Γένους, ἀναμένει τήν προάσπισιν τῶν ἱερῶν συμφερόντων τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Ὁμογενείας καί μόνον, ἀναμένει καλόν κἀγαθόν παράδειγμα πρός πᾶσαν κατεύθυνσιν. Εἶναι, μέ ἄλλες λέξεις, ἀναγκαῖον, νά συνεργάζεσθε, ἀγαπητοί Ἐπίτροποι, ἐν πνεύματι ἑνότητος, ἐξετάζοντες ὁλονέν καί περισσότερον τί ἐπιπλέον ἠμπορεῖτε νά πράξετε διά τό συμφέρον τῆς Κοινότητός σας ἤ τό συνολικόν τῆς Ὁμογενείας μας.
Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον φέρει εἰς τούς καθηγιασμένους ὤμους του τήν εὐθύνην διά τήν πορείαν τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας. Τοῦτο ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα νά ἐνδιαφέρεται ζωηρῶς καί διά τά κοινοτικά πράγματα, καθώς αὐτά δέν ἀποτελοῦν ἀτομικόν προνόμιον τῶν διαχειριστῶν των, ἀλλά τήν βαρεῖαν κληρονομίαν πού ἐλάβομεν ἀπό τούς μόχθους καί τάς εὐλογημένας ἐμπνεύσεις τῶν μακαρίᾳ τῇ λήξει γενομένων ἀειμνήστων προγόνων μας, καί ἔχομεν ὑποχρέωσιν καί εὐθύνην νά τά διαφυλάξωμεν ὄχι ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, ἀλλά περισσότερον, καί νά τά αὐξήσωμεν ὅπου εἶναι δυνατόν, καί εἰς κάθε περίπτωσιν νά ἐπιχειροῦμε κάθε τι πού ἀποβλέπει πρός τό κοινόν καλόν.
Τέκνα ἐν Κυρίῳ,
Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ καί τῶν Ἁγίων Του δέν λέγεται ἀπλῶς διά νά εἰπωθῇ καί νά περάσῃ. Εἶναι λόγος εὐθύνης καί ζωῆς. Εἶναι λόγος διαρκῶς ἀνανεούμενος. Εἶναι πυξίδα καί ὁδοδείκτης. Εἶναι λόγος πού ἔχει πνευματικάς καί ὄχι μόνον συνεπείας. Διότι, ἐάν κάτι ἐκράτησεν ἀνόθευτον καί ἀκλονητον τό περιεχόμενον καί τήν δομήν τῆς Ἐκκλησίας κατά τήν ἱστορικήν πορείαν αὐτῆς, εἶναι ἡ ὑπακοή εἰς τά παραδοθέντα καί ἡ ὑπακοή εἰς τά κελεύσματα τῶν ὑπευθύνων. Καυχώμεθα ἐν Κυρίῳ ὅτι εἰς τήν Ὁμογένειαν τῆς Πόλεως ἔχομεν Κοινότητας μέ ἐκκλησιαστικόν ἦθος, μέ χαρισματικά πρόσωπα, τά ὁποῖα παρακολουθοῦμεν ὅτι διακρίνονται ἀπό φιλότιμον, προθυμίαν, ζῆλον, ἐργατικότητα, καί ὑπακοήν, διατελοῦντα πάντοτε ἐν συνεννοήσει μετά τῆς Ἐκκλησίας, πρίν ἀπό κάθε σημαντικήν ἐνέργειάν των διά τήν Κοινότητα. Καυχώμεθα καί δοξολογοῦμεν διά τοῦτο τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, καί πατρικῶς ἐπευλογοῦμεν τάς προσπαθείας σας, κύριοι Ἐπίτροποι, καί σᾶς ἐπιδαψιλεύομεν τόσον τήν ἡμετέραν Πατριαρχικήν εὐαρέσκειαν ὅσον καί τάς εὐχάς καί τήν προτροπήν μας νά ἐργάζεσθε καί εἰς τό μέλλον μέ τό αὐτό πνεῦμα αὐτοθυσίας καί ταπεινότητος.
Ἀρνητικῶν παραδειγμάτων, σκεπτόμεθα ὅτι δέν εἶναι ἡ στιγμή νά μνησθῶμεν. Δέν εἶναι ἔργον μας ἡ στηλίτευσις τῶν κακῶς κειμένων ἀλλά ἡ προβολή τῶν θετικῶν παραδειγμάτων ὡς ἀντίδοτον εἰς τάς συνειδήσεις αἱ ὁποῖαι κλονίζονται πληροφορούμεναι τά ἐσφαλμένως συμβαίνοντα. Λυπούμεθα μόνον ὅτι εἰς μερικάς περιπτώσεις βλασφημεῖται ἡ ἀξιοπιστία καί ἡ ἀρχοντιά πού παρελάβαμεν, ἀλλά καί πάλιν δέν ἀπελπιζόμεθα. Καλοῦμεν, μέ τήν αὐτήν ἀνυπόκριτον πατρικήν μας ἀγάπην, πρός συμμόρφωσιν πάντων εἰς τά κελεύσματα τῆς Μητρός Ἐκκλησίας, τά ὁποῖα, προφανῶς, πόρρω ἀπέχουν πάσης προσωποληψίας καί ἰδιοτελείας.
Τό λοιπόν, ἐντιμότατοι Πρόεδροι καί μέλη τῶν Ἐφοροεπιτροπῶν, εἴμεθα ὡς Ὁμογένεια εἰλικρινῶς εὐγνώμονες διά τά ὅσα ἔργάζεσθε ὑπέρ τῶν συμφερόντων μας, καί ὡς Πατριαρχεῖον εὑρισκόμεθα πάντοτε ἐδῶ ἀναμένοντες διά νά συνδράμωμεν καθοδηγητικῶς εἰς τό πολυσήμαντον ἔργον σας, πρός δόξαν τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἁγίου Θεοῦ, ἐν συνεργασίᾳ καί συμπορεύσει εἰδότες ὅτι:
"Τά ἀδύνατα παρά ἀνθρώποις δυνατά παρά τῷ Θεῷ ἐστιν". (Λουκ. ιγ’, 27) Ἀμήν.

We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree